Claudia Schilders wilde niet de ‘dochter van de baas’ zijn. Ze vroeg om een échte functie in het familiebedrijf en kreeg die ook.

Hoewel Claudia altijd al geïnteresseerd was in Speedliner Logistics, stond het voor
haar allesbehalve vast dat ze ooit in het familiebedrijf zou stappen. Ze besloot eerst de Engelstalige opleiding ‘International Business’ te volgen aan de Tilburgse
Universiteit. Daarna zou ze wel zien...

Madrileens avontuur
'Op een bepaald moment moest ik een tweede taal kiezen; ik koos voor Spaans. Die keuze bracht mij gedurende zes maanden naar de Universidad Pontificia Comillas in Madrid. De Madrileense Universiteit zorgde voor mijn inschrijving maar de praktische zaken moest ik zelf regelen. Ik was amper 21, sprak geen woord Spaans en moest op zoek naar een kamer. De volgende zes maanden heb ik veel geleerd en niet alleen over bedrijfseconomie; ik heb vooral mezelf leren kennen. Ik was immers volledig op mezelf aangewezen. Je kunt niet even thuis binnenwippen voor een praatje. In Madrid ben ik in snel tempo zelfstandig geworden. Daar kwam nog bij dat ook de lessen volledig in het Spaans werden gegeven. In het begin herkende ik soms één enkel woord: economía. Dan dacht ik ‘ja, ik zit toch in de juiste les’. Voor je het goed en wel beseft, begrijp je ineens wat er wordt gezegd. Vreemd hoe die knop in je hoofd ongemerkt omgaat.'

Perfecte startersfunctie
Terug in Nederland wilde Claudia eerst en vooral ervaring buiten het familiebedrijf
opdoen. Ze begon op de logistieke afdeling van Tempo Team als intercedente Sales. 'Dat is een perfecte startersfunctie', zegt Claudia enthousiast. 'Door het contact met zowel klanten als uitzendkrachten leerde ik de logistieke sector goed kennen. De functie was bovendien sterk commercieel gericht – ik moest allerlei targets halen – en ook dát vond ik boeiend. Ik heb er met heel veel plezier gewerkt, maar na een paar jaar vond ik dat het tijd werd voor iets totaal anders.' Dat ‘anders’ werd de Superunie waar Claudia begon als junior inkoper. Al snel besefte ze dat het niet de juiste match was. Ze kon er haar draai niet vinden. Het was tijd voor een nieuwe uitdaging, meende Claudia en ze vond het fijn dat ze van haar vader de kans kreeg binnen zijn transportbedrijf. 'Ik moest wel een motivatie schrijven waarom ik die uitdaging wilde aangaan. Ik wilde namelijk een echte functie en die heb ik ook gekregen.'

Cijfers en mensen
Dat het inderdaad om een functie met verantwoordelijkheid ging, werd al snel duidelijk. 'Het koeriersbedrijf dat mijn vader in 1980 had opgericht, was explosief
gegroeid. Speedliner Logistics was een groot logistiek dienstverlener geworden en op een bepaald moment liepen er wel honderd sollicitaties. Ton Verbraak – die
onder meer verantwoordelijk was voor personeelszaken – kwam handen te kort om ze allemaal af te werken. Dus begonnen we dat met z’n tweeën te doen. Later kreeg ik de verantwoordelijkheid voor de financiële afdeling erbij. Dat is een erg leuke combinatie. Op de financiële afdeling werk ik met cijfers – die kloppen of kloppen niét, een andere mogelijkheid is er niet – en bij personeelszaken heb ik vooral te maken met gevoel. Van nature ben ik vrij nuchter en analytisch. De mens staat bij mij echter altijd voorop; het is niet de vrachtwagen maar de chauffeur die hem bestuurt en de planner die de ritten coördineert die het verschil maken.'

Op eigen benen
Ook Claudia’s partner maakt sinds enige jaren deel uit van het Speedliner-MT; hij is verantwoordelijk voor de – overigens geavanceerde – IT-afdeling. 'Soms moeten we elkaar afremmen maar doorgaans vind ik het een voordeel om samen de passie voor het bedrijf te delen. Nu is het vooral zaak om ervaring en kennis op te doen. Wij hebben natuurlijk het grote voordeel dat Ton en mijn vader allang meedraaien in de transportwereld. Wij hebben veel respect voor het prachtige bedrijf dat is opgebouwd maar we willen ook verder. De mogelijkheden zijn er en we krijgen die ook. We zien de toekomst positief tegemoet. Een jaar geleden betrokken we dit nieuwe pand en sindsdien zijn we ook meer aan Warehousing gaan doen. Speedliner is nu een prachtig en goed geoutilleerd bedrijf. De bedoeling is om daarin nog flink te groeien. Er moet een wisselwerking ontstaan; transportklanten moeten een beroep kunnen doen op onze warehousemogelijkheden maar ook omgekeerd. Zo creëer je een bredere basis en de kans om het bedrijf verder uit te bouwen. Dat is nodig, willen we te zijner tijd de zaak overnemen. Uiteraard wordt daarover binnen ons gezin gesproken maar we gaan allesbehalve overhaast te werk. Wat dat betreft is mijn vader net een schaakspeler; hij denkt altijd een paar stappen vooruit waar ik vooral analytisch en structureel ben. Maar we kunnen goed samenwerken en leren veel van elkaar. Dat geeft een fijn en zeker gevoel. In het begin zagen chauffeurs mij vooral als de dochter van Jan, ‘de baas’. Nu word ik vooral als Claudia gezien', concludeert ze tevreden en trots.