Toen ze drieëntwintig was opende Brigitte van Ree haar eigen kapsalon. Vijfentwintig jaar later zijn dat er vijf geworden en presenteert zij een beleidsplan 2011 aan vijfentwintig medewerkers.

Zelf achter de kappersstoel staan is er niet langer bij, want het aansturen van de vijf Riccio-salons vraagt Brigittes onverdeelde aandacht. Gelukkig neemt echtgenoot Erwin het volledige financiële en administratieve gedeelte voor zijn rekening en fungeert hij als stille kracht achter de schermen.

Vastberaden
“Ik wilde net als mijn vriendin naar de kappersschool; mijn vader vond echter dat ik eerst de mavo moest afmaken. Maar ik ben een doorzetter én ik was vastberaden. Ik informeerde dus bij de kappersschool of er iets als werken en leren bestond. Dat bleek inderdaad het geval te zijn. Toen ik ook nog een werkgever vond, had mijn vader geen reden meer om nee te zegen,” glimlacht Brigitte. “Ik moest hem wel beloven dat ik het middenstandsdiploma zou halen. Ik heb me aan die belofte gehouden; ik heb zelfs een jaar de lerarenopleiding gevolgd maar dat bleek toch niet mijn ding te zijn.”

Droomstart
Na haar opleiding werkte Brigitte in een dameskapsalon. Toen de eigenaar het heren knippen erbij ging doen, vroeg hij Brigitte om dat aspect voor haar rekening te nemen aangezien zij de enige was met een opleiding om ook heren te kappen. Het was een goede test want Brigitte wilde ooit haar eigen salon runnen. Dat ‘ooit’ bleek al op haar drieëntwintigste te zijn. Een kapsalon aan huis runnen, bleek echter een stuk moeilijker dan gedacht; de gemeente Tilburg was namelijk geen voorstander van een zaak aan huis. Na tal van teleurstellingen, drieste stappen richting de wethouder en contacten met projectleiders kon Brigitte een pandje in het Reeshof-winkelcentrum huren. “Een maand voor de opening van ‘salon Brigitte’ zijn Erwin en ik getrouwd. Op een zaterdagochtend was het zover: ik gooide de deuren van de salon open en dacht ‘kom maar op’. Tot mijn verbazing was het meteen volle bak. Een klasgenootje heeft me zelfs een paar weken uit de nood moeten helpen. Het was duidelijk dat er structurele versterking moest komen en voor ik het goed en wel besefte had ik mijn eerste medewerker in dienst.”

Van ‘Fluente’ naar ‘Riccio’
“Daarna raakte alles in een stroomversnelling. Eerst diende zich de mogelijkheid aan om uit te breiden in winkelcentrum Heyhoef. Ik voelde de aantrekkingskracht van dat centrum en had maar één gedachte: ‘ik moet daar zien te komen’. Dat is inderdaad gelukt. Ik ga niet beweren dat ik meer kan dan iemand anders maar ik zit er misschien wel meer bovenop, ik kan me echt in iets vastbijten. Enkele jaren daarna werd het winkelcentrum De Laverije in Rijen geopend. Toen wij ook nog een salon in Breda en Tilburg overnamen, hadden we vijf kapsalons met vier verschillende namen. Qua visibiliteit is dat niet echt handig,” lacht Brigitte. “Bij de tweede salon hadden we met succes een prijsvraag onder klanten uitgeschreven. Het had de naam ‘Fluente’ opgeleverd. We besloten dit opnieuw te doen. Deze keer kwam een klant met ‘Riccio’, het Italiaanse woord voor ‘krul’. Vervolgens hebben we alle salons stapsgewijs omgedoopt tot ‘Riccio Kappers’. In april 2010 werd dit proces afgerond.”

Eigen opleidingstraject
Op de vraag wat ‘Riccio’ onderscheidt antwoordt Brigitte “Topvaktechniek en persoonlijke aandacht maken bij Riccio Kappers het verschil”. Aandacht vertaalt zich in elk detail: van de kapmantel die de klant wordt omgehangen tot het afhandelen van een klacht. Wat topkwaliteit betreft kan ik duidelijk zijn: het moet 100% in orde zijn. Een klant die niet volledig tevreden is, duw ik het liefste terug de stoel in om het wél perfect te krijgen. Ik ben heel kritisch. De lat ligt erg hoog; mijn medewerkers moeten over een uitstekende techniek beschikken maar daarnaast moeten zij ook een bepaalde présence hebben én kunnen communiceren. Daarom hebben wij een opleidingstraject uitgestippeld dat naast de praktijk en een stukje theoretische productkennis, ook communicatie- en etiquettetraining omvat.”

Beleidsplan
Net voor de kerst presenteerde Brigitte het beleidsplan 2011 aan alle medewerkers. “Door een duidelijke koers uit te tekenen creëer je een groter draagvlak bij je medewerkers. Met een presentatie heb ik de doelstellingen voor 2011 toegelicht. Het gaf mij zo’n warm gevoel toen ik mijn medewerkers zag denken ‘wow, hier staat echt iets’. Daarnaast wil ik mezelf blijven ontwikkelen; vakkennis heb ik genoeg, maar als ondernemer kan ik nog groeien. Voor de stichting KOC/Philyra neem ik in het hele land vakexamens af. Het geeft me een beeld van het landelijke niveau en dat geeft me dan weer de kans om met Riccio Kappers boven dat niveau uit te stijgen. Ook mijn deelname aan het bestuur van de brancheorganisatie ANKO is een waardevolle ervaring. Immers, een goede ondernemer is niet automatisch ook een goed bestuurder,” besluit Brigitte.