Er zit weer groei in de economie. Op de arbeidsmarkt verwacht men in 2010 echter een na-ijleffect van de recessie, uitmondend in misschien wel een half miljoen officiële werklozen, en veel verborgen werkloosheid, bestaande vooral uit ZZP-ers met weinig werk.

In 2009 werd door veel slecht draaiende bedrijven nog gestuurd op liquiditeit. Het doorvoeren van ontslagrondes onder het vaste personeel kost geld, en daarom werd door menig bedrijf dat kampte met overcapaciteit, uitgeweken naar alternatieven, zoals het schrappen van de inzet van flexibel personeel, het interen op vermogen, en het aanvragen van deeltijd-WW.

De schil van flexibele arbeidskrachten is echter allang verwijderd, het vet is wel van de botten, en de regeling van deeltijd-WW loopt op zijn einde. In 2010 zullen veel bedrijven een forse omzetstijging nodig hebben om weer in de zwarte cijfers te komen. Als de omzet niet snel teruggaat naar de niveaus van vóór 2009, dan zijn grote personele inkrimpingen, productieverplaatsingen naar een goedkoper buitenland, of bedrijfssluitingen voor velen niet langer uit te stellen.

En dan betreedt die werkgever het terrein van collectief ontslag. Daar wordt hij geconfronteerd met een weinig transparant geheel van regeltjes en normen. Een wettelijk verankerd systeem van meervoudig ontslag ontbreekt, zelfs ten aanzien van de begrippen die iedereen wel kent. Het 'collectief ontslag' kent weinig wettelijke voorschriften, het 'sociaal plan' heeft geen wettelijke basis, en de 'afvloeiingsregeling' is niet wettelijk geregeld. In het woud van voorschriften en praktijkgebruiken weten de deskundigen de weg wel, maar de onvoorbereide werkgever verdwaalt er snel.

Onze wetgever zou het collectief ontslagrecht eens goed moeten regelen. Een eenduidige, snellere procedure, die minder ruimte biedt voor onderhandelingen, zou bedrijven in moeilijkheden zeer ten goede komen. Tot dat moment is het volgens sommigen teveel een lawyer’s paradise.

Reageren? column@kamerbeekfillet.nl

Hans Kamerbeek, advocaat arbeidsrecht te Tilburg