Steven Jellinghaus (48) en Joost van Mierlo (55) van De Voort Advocaten en Mediators, zijn topspecialisten op het gebied van medezeggenschapsrecht en ze bekleden invloedrijke posities. Logisch dat zij normaliter de pers met gepaste terughoudendheid te woord staan. Maar het zijn ook gewoon mensen.

Ze kennen elkaar al jaren en hebben zelfs zaken tegen elkaar gehad. Steven: ‘Dat is niet vervelend. Je kunt beter een goede advocaat tegenover je hebben dan een slechte die door zijn geschreeuw de verhoudingen verstoort.’ Nu Joost sinds anderhalf jaar medevennoot is, zijn ze behalve collega’s ook goede vrienden.

Ivoren torentje
Steven en Joost zijn universitair docent en maken deel uit van diverse raden van commissarissen en raden van toezicht. Ze reizen het hele land door om te adviseren, te procederen en om lezingen te geven. Soms zelfs voor de Eerste Kamer. Daarnaast verschijnen er tal van publicaties van hun hand, dragen ze als vennoot van het kantoor de pet van werkgever en staan zij als advocaat ook nog ‘gewoon’ in de rechtszaal. Steven: ‘We hebben allebei veel energie. Net Duracell-konijntjes.’ Joost: ‘Er is een vooroordeel dat ons vak saai zou zijn, met al die wetten en zo. Of dat we onbereikbaar in een ivoren torentje zitten. Maar dit is het meest concrete vak van de wereld. Het gaat over de praktijk van alledag.’

Slager en koiboi
Joost was als kind een wildebras. ‘Nu zouden ze zeggen ‘een ADHD-er’. Ritalin bestond toen nog niet. Toen ik klein was, wilde ik slager worden. En nadat ik een prijsvraag gewonnen had, dacht ik dat reclamemaken echt een vak voor me zou zijn. Ik was op school niet goed in exacte vakken en omdat er veel juristen in mijn familie waren, zag ik daarin uiteindelijk mijn mogelijkheden.’ Steven was, als enig kind van Indische ouders en getogen in Oegstgeest, een rustige, brave jongen. ‘Ik wilde ‘koiboi’ worden. Ik heb trouwens ook een keer een prijsvraag gewonnen. In de Popfoto, het ging over Madonna. Ik kreeg een beautycase. Die heb ik maar aan mijn nichtjes gegeven. Ik ging rechten studeren omdat ik niks beters wist.’

Ik zeg niet alles
De heren vinden humor reuze relevant. Steven: ‘We houden allebei niet van opsmuk en blabla. Arrogante prietpraat is niet aan ons besteed.’ Joost: ‘Ik heb wel eens met een goede grap de rechter kunnen overhalen om in het voordeel van mijn cliënt te beslissen.’ Maar hun wapenfeiten zijn zeker geen lachertje. De fusie van Ahold met Delhaize, de sluitingen van Philip Morris en van TetraPak, de dopingaffaire binnen de TVM-ploeg en het tien jaar durende proces over pensioengelden in de Rotterdamse haven zijn zo maar een paar zaken waarmee ze veel in de media kwamen. ‘Met media moet je wel op je hoede zijn’, zegt Joost. ‘Alles wat wij zeggen is waar, maar we zeggen niet alles wat wij weten.’

Biefstukje met De Geus
‘We eten een biefstukje met minister De Geus, om over arbeidsrecht te praten. Formuleren vragen voor de Eerste Kamer over het WWZ, in de werkgroep Ontslagrecht. We spreken werkgevers- en werknemersorganisaties en natuurlijk heel veel ondernemingsraden. Daarom moeten we laagdrempelig kunnen communiceren. We hebben een niche-praktijk; door onze verscheidenheid aan disciplines, wetenschappelijk en praktisch, kunnen we out-of-the-box denken. We staan zogezegd met onze poten in de modder en een pen in de hand. Grenzen opzoeken en daar overheen gaan is het mooiste. Ik ben altijd op zoek naar oplossingen waarin de wet nog niet voorziet’, aldus Joost.

Beeldje van Hazes
In die zin zijn Steven en Joost dus actief betrokken bij de Wetgeving. Is een baan als deze niet behoorlijk stressvol? Steven: ‘We zijn alert. Het is meer een gezonde spanning. We raken niet zo snel meer onder de indruk van grote bedragen. Daar groei je in. Ons werk is heel dynamisch; elke dag is anders en we zijn veel en route.’ Joost: ‘Je moet buiten je werk ontspanning zoeken, anders hou je het niet vol. Dat zijn soms gekke dingen.’ Steven beaamt dat: ‘Mensen verwachten het misschien niet, maar ik heb een cd-collectie smartlappen. Ik ben fan van Hazes. Er staat zelfs een beeldje van hem op mijn werkkamer en ik heb de dvd van zijn uitvaart in de Amsterdam Arena.’

Samen naar concert
Hij vervolgt: ‘Ik ben ook Trekkie. Laatst ben ik nog op een Star Track conventie in Duitsland geweest; ‘Wir sind Klingon’. Dan ga ik niet verkleed hoor.’ Joost vertelt dat hij Corry Konings eens voor een evenement boekte en haar vroeg of ze als toegift ‘Mooi was die tijd’ wilde zingen. ‘Ik heb vroeger aan cabaret gedaan, deed typetjes en zong zelfs.’ Ze delen een passie voor sport en klassieke muziek. Joost: ‘Binnenkort gaan we samen naar de Zevende Symfonie van Bruckner, gespeeld door het Concertgebouworkest, onder leiding van Bernard Haitink.’ Eén van de specialismen van Steven is Sport en recht. Wanneer ik vraag of hij zelf uitblinkt in een sport, schudt hij zijn hoofd. ‘Ik ben alleen ooit tweede geworden met dammen.’

Tekst: Henrike Brouwer
Fotografie: Michel Klop