Is het een rimpeling, een Kondratieff-golf of een tsunami waar we bijna niet uitkomen? Als je middenin de storm zit denk je altijd het ergste. Kan het alleen maar meevallen. In de dertig jaar dat ik ondernemer ben heb ik al op heel wat golven mogen surfen. Wel eens kopje onder gegaan, in een bubbel gezeten en ook wel eens de schepen achter me verbrand. Luctor et Emergo; worstelen en weer bovenkomen hoort erbij.

De coronacrisis lijkt atypisch, maar is dat wel zo? Zat de correctie er niet al een tijdje aan te komen? Was de klimaatcrisis al een voorbode en is het uitbreken van een pandemie daar slechts een resultante van? Misschien moesten we ook wel even echt wakker worden geschud.

Als iets duidelijk is, is dat ongebreidelde mondialisering ook een keerzijde heeft. Dat betekent niet dat ik vind dat de grenzen dicht moeten of iets dergelijks. Protectionisme is een populistische schijnoplossing en leidt tot niets. Maar doorpakken in het verduurzamen en circulair maken van de economie betekent wel dat we het allemaal wat dichterbij moeten gaan zoeken. Voor een eurootje op de eerste rang zitten door producten te importeren uit landen zonder rekening te houden met de vervuilingscomponent is onhoudbaar. Voor een habbekrats naar de andere kant van de planeet vliegen evenmin. Daar hoef je geen grijze wollen sok voor te zijn.

Het is inmiddels ook bij mij en veel collega-ondernemers ingedaald. Hier komt nu dus ook bij dat gezondheid en afhankelijkheid van productie in andere landen een dodelijke cocktail blijken te zijn.

De regio zal dus weer belangrijker worden voor de maakindustrie, zowel vanuit het perspectief van de klant als van de leverancier. Ik voel weer een kansje bovendrijven; laat ons bedrijf nu juist Regio Business heten en daar dus ook de focus op hebben. Raymond van het Groenewoud zong het al, beminde gelovigen: het gaat vooruit, het gaat verbazend goed vooruit.