‘Vijfenzeventig jaar is een mijlpaal’, zeggen Max Kraan (52) en Ruben Kraan (38) van Gebr. Kraan Rondkartonnage. ‘Trots zijn we vooral op de groei die we hebben doorgemaakt. Van simpel draaien naar grote volautomatische machines. Wat een snelheid ineens op die werk- vloer, da’s evolutie.’ De kokerproducent koestert wat hij heeft, maar er verandert een hoop.

De twee hebben de transitie ingezet. Alles moet efficiënter. Die trein is niet meer te stoppen. Deze derde generatie leidt een productiebedrijf dat kartonnen kokers maakt voor klanten in de Benelux. ‘Onze klanten kennen we nog steeds bij naam. Het wordt wel lastiger met intussen achthonderd klanten, maar dat persoonlijke hoort echt bij ons.’ De verkoop draait stevig, maar ook zij komen de bizar hoge grondstofprijzen tegen. ‘Die belasten we gewoon door’, legt Max uit, commercieel directeur. ‘Daar zijn onze klanten niet van gecharmeerd, maar gelukkig weet 90 procent wat er gebeurt en accepteert ze dat. We houden een flinke voorraad karton op peil. Hierdoor hoeven we niet order-gestuurd in te kopen en kunnen we korte levertijden garanderen.’

Meer van karton

De papierfabrieken in Europa zitten zó goed in hun werk dat ze kunnen vragen wat ze willen. Een paar jaar geleden was er echter een overschot en werden veel papierfabrieken gesloten. ‘Nu kom je weer papier tekort omdat er steeds meer van karton moet’, vertellen de neven. ‘Zoals frietbakjes en rietjes, denk aan het milieuvraagstuk. Door meer vraag stijgt de prijs. Gunstig voor het werk, minder voor de prijzen. We vissen met teveel mensen in dezelfde vijver, dat kun je niet tegenhouden. Het zou me niet verbazen als er nog een grote fabriek bij komt. Via een investeringsmaatschappij bijvoorbeeld. Dan kan de prijs weer zakken en is er meer aanbod.’

Binden en opleiden

Voldoende voorraad is prioriteit geworden. Maar ook de manier van kijken naar nieuwe medewerkers is aangescherpt. ‘Handjes alleen zijn niet meer genoeg’, legt Ruben uit, operationeel directeur. ‘Motivatie en een stukje ambitie maken het verschil. We willen mensen aan ons binden, we leiden ze op. Daar steken we tijd in. Onze insteek is een vast contract, een stabiel team.’ Max vult aan: ‘Het gaat niet om hoogopgeleiden, maar om de wil er iets moois van te maken. Uitzendkrachten komen en gaan, maar de kennis dan? Die houden we graag in huis.’ Door corona steeg de vraag naar labels. Leveranciers hadden hoge nood aan stickers voor hun dozen. ‘Vroeger waren we toeleverancier voor de textielindustrie, zo is onze opa Max in 1946 vanuit een garagebox begonnen’, zegt Ruben. ‘Dat waren kokers voor kleding- en meubelstoffen. Nu zijn we grotendeels actief in de labeling industrie. Onze omzet is hierdoor flink gestegen.’

Antwoord is ja

Vanaf afgelopen 1 november timmert Gebr. Kraan al vijfenzeventig jaar aan de weg. Er loopt ook al een vierde generatie in het bedrijf rond. Max glimlacht: ‘Je zou denken dat de opvolging met de intrede van mijn zoon en dochter verzekerd is, maar dat is niet zo. Ze zijn immers nog jong. Maar het thema opvolging heeft wel onze aandacht. Je wil er straks niet noodgedwongen voor komen te staan.’ Ruben: ‘Max en ik runnen nu vijf jaar samen dit familiebedrijf. We beseffen heel goed dat we met een heel team van medewerkers ondernemen. We bouwen op elkaar. Waar de vorige generatie vooral wilde vasthouden wat ze had, willen wij vooruit. Anders verlies je slagkracht en word je ingehaald. Onze slogan luidt: het antwoord is ja, onze uitdaging is hoe. De klant mag niet stilstaan.’

Grappig voorval

Gebr. Kraan blijft inzetten op automatisering, plukt daar zichtbaar de vruchten van. Een los-en laad dock ligt ook in het verschiet, want ruimte genoeg om uit te bouwen. ‘Eigenlijk hebben we veel te lang tegen het plafond gewerkt bij gebrek aan voldoende hal. Daarom kochten we zes jaar geleden het pand van de buren en afgelopen jaar het pand van de andere buurman. Vroeger hadden we 3200m2 aan hal in gebruik, nu 7400m2.’ Kokers, je staat er niet bij stil, maar komt ze overal tegen. Van grote kokers voor vloerbedekking of vinyl tot kleinere voor keukenrollen en toiletpapier. Max herinnert zich nog een grappig voorval. De een zei: ‘Neem jij de koker even mee?’ Nog voordat de ander de cilinder op z’n schouders hees, bleek dat het om de waterkoker ging.

Potje bier

Gebr. Kraan is op weg om een super professioneel bedrijf te worden. Eén ploeg zijn er intussen twee en de eenvoud is zo eenvoudig niet meer. ‘We hebben last van groeipijnen’, aldus Max. ‘Wat je vroeger met een potje bier regelde, daar moet je nu een uur over vergaderen. Vervolgens moet je alles gaan vastleggen. Dat zijn we beide niet gewend. Maar dit hoort er voortaan allemaal bij.’

Tekst: Jeanette van Haasen
Fotografie: Kees Bennema