Vrijheid om te bepalen wanneer het tijd is om het bedrijf over te dragen. Vrijheid om ‘nee’ te zeggen tegen vrijwilligerswerk en de verantwoordelijkheid die ermee gepaard gaat. Vrijheid om naar de Noordkaap te rijden en via Rusland terug.

Johan van Beek houdt graag de regie in handen. Dat deed hij 22 jaar lang als directeur/eigenaar van Sabo, het Boxtelse bedrijf dat gespecialiseerd is in hoogwaardige metaalbewerking. In 2013 besloot hij op zoek te gaan naar een overnamekandidaat.

Mensenmens
‘Ik wilde niet dat het bedrijf te veel van mij afhankelijk werd. Het moet ook zonder mij verder kunnen. Ik had bij mijn vader gezien hoe moeilijk loslaten kan zijn. We hadden thuis een boerderij. Na het stoppen met boeren, ging vader er nog elke dag heen. Tot zijn 87e. Dat wilde ik voorkomen. Een andere belangrijke reden om het bedrijf over te dragen was dat ik steeds meer moeite kreeg met de toenemende regeldruk. Als ondernemer moet je voortdurend rekening houden met wat moet, mag en vooral nièt mag. We worden geregeerd door digitalisering. Ondernemen is niet meer wat het was. Ik ben een mensenmens. Een handdruk volstaat. Tegenwoordig moet je alles vastleggen en dichttimmeren. Dat past niet zo goed bij mij.’

Koffie
In 2016 nam een investeringsmaatschappij Sabo over. Johan zelf bleef tot december vorig jaar werken. ‘Natuurlijk was het financiële plaatje belangrijk. Ik was 58 toen ik stopte met werken en moet de rest van mijn leven vooruit kunnen. Maar geld was niet de leidraad. Ik hoefde niet het onderste uit de kan. Wat telde is dat ik over vijf jaar rustig op de markt van Boxtel wil kunnen koffie drinken en mijn vroegere medewerkers er dan spontaan bij komen zitten.’ De onderhandelingen waren niet lastig, zegt hij. ‘Natuurlijk wil je het op een gegeven moment wel afgewerkt zien. Als er dan nog punten en komma’s komen, vraag je je wel eens af ‘moet dit echt?’. Maar ook die punten en komma’s zijn belangrijk.’

Emotioneel
‘Ik was best emotioneel bij mijn afscheidsreceptie. Dat zoveel mensen de moeite namen om afscheid te nemen, raakte me - dat doet het blijkbaar nog steeds. Als je 300 mensen uitnodigt en ze komen allemaal, voel je dat je iets goed hebt gedaan.’ Of hij nooit spijt heeft gehad van zijn besluit? ‘Spijt niet. Ik heb wel eens gedacht dat ik het anders of later had kunnen doen. Maar je moet nu eenmaal een keuze maken. En die keuze maak je niet alleen met je hart, maar ook met je verstand. Wat als ik had gewacht en er de komende tien jaar geen interesse was om het bedrijf over te nemen? Als ik bovendien zie hoeveel leeftijdsgenoten er al zijn weggevallen, weet ik dat ik de juiste keuze heb gemaakt.’

Niet zo makkelijk
‘Dat ging toch niet zo makkelijk’, zegt Johan over loslaten. ‘De keren dat ik nog in het bedrijf kwam, kon ik het niet laten advies te geven als ik iemand zag prutsen. Dat is wellicht ook mijn manco. Mijn opvolgster kon dat niet echt waarderen. Dus heb ik besloten me er niet meer mee te bemoeien. Dat kost soms moeite. Te meer omdat de gebouwen mijn eigendom zijn.’

Enige regelmaat
‘Na de overdracht werd het wel stil. In het begin hoor je nog wel iets, maar na een tijdje valt dat toch weg. Daartegenover staat dat ik volop geniet van mijn vrijheid. Een ochtendwandeling is de enige regelmaat die ik heb. Ik wandel elke ochtend zes tot acht kilometer. Daarna vul ik de dag in zoals hij komt. Nee, vrijwilligerswerk is niets voor mij. Ik ben zelfs antivrijwilliger. Als je iets doet, moet je ervoor betaald worden, vind ik. Bovendien is vrijwilligerswerk niet vrijblijvend. Je hebt verantwoordelijkheden. Mensen verwachten iets van je. Ik wil vrij zijn.’ 

Camper
‘Wellicht heeft die drang naar vrijheid ook meegespeeld bij de aankoop van onze camper. We gaan er geregeld mee op pad. Begin dit jaar hebben mijn vrouw en ik overigens meegedaan aan een rally naar de Noordkaap. Nee, niet met de camper. Het was de ultieme huwelijkstest’, lacht Johan. ‘Maar we zouden het zo weer overdoen. Voor dit soort dingen hebben we nu tijd.’ 

Tekst: Gerda Baeyens
Fotografie: Marjo van de Peppel