‘We waren 24 en 28 jaar en hadden geen geld voor Pampers. Wat we wel hadden? Een baby, een witte Renault 5, een testapparaat en een Commodore computer. We waren verliefd en gedreven. Wat kon ons gebeuren?’

Inmiddels is Corina van Aperloo (54) al 30 jaar directeur/eigenaar van MCAP, een innovatief bedrijf gespecialiseerd in kabelassemblage. En nog steeds gelukkig met mede-eigenaar en eerste liefde Martin.

Met elkaar vergroeid
Martin leerde ze als tiener kennen bij het Jongerenkoor. ‘We zijn met elkaar vergroeid. Ik neem veel van zijn werkzaamheden over als hij het druk heeft, dat gaat automatisch.’ Corina’s taakomschrijving is veelomvattend: ‘Ik doe bijna alle niet-technische zaken binnen ons bedrijf. Van de financiële administratie en personeelszaken, tot het onderhoud van de panden en koude acquisitie. De zaak is ons derde kind en komt vaak op de eerste plaats. Het is geen werk, het is een deel van ons bestaan.’

Tussen de droogrekken
’We hadden net een baby en ik was gestopt met werken. Maar toen Martin voor zichzelf begon, sprong ik mee in het diepe. Op de zolderkamer van ons huurhuisje zat ik kabels te assembleren, tussen de droogrekken met katoenen luiers. Met het ‘ABC voor bedrijven’ in de hand, belde ik potentiële klanten. Daarnaast zette ik de boekhouding op. De enige doelstelling was genoeg te verdienen om voor onszelf te zorgen. We aten niet elke dag vlees en op onze boterham strooiden we suiker. Weinig mensen begrepen er iets van. Hoezeer ze ons ook voor gek verklaarden, wij geloofden erin.

In de weg
‘We zijn allebei werkpaarden en beten ons vast, onder het motto: ‘Als het niet lukt, vinden we wel weer iets anders’. Het lukte wel, sterker nog: ‘Onafhankelijkheid is voor ons een groot goed. Alles wat je hier ziet hebben we zelf opgebouwd en verdiend. We investeren onze winst steeds in het bedrijf, zodat we de bank niet nodig hebben. We vinden het fijn om zelf beslissingen te nemen, zonder iets eerst aan derden te moeten voorleggen. Toen we het pand hiernaast wilden kopen, bleek de koop tevens een twintig ton portaalkraan te behelzen. Die stond natuurlijk behoorlijk in de weg. Ik heb net zolang gezocht tot ik een koper vond die de kraan voor een mooie prijs van ons overnam. Dat is denk ik wel typerend. Ik verdiep me in iets en laat niet los voordat ik mijn doel bereikt heb.’ Van financieel dienstverlener Graydon, die bedrijven beoordeelt op hun kredietwaardigheid en financiële huishouding, kreeg MCAP een ‘Triple A status’. Slechts drie procent van ondernemend Nederland blijkt deze status te kunnen bereiken.

Als een cadeautje
‘Wanneer de klant een doos van MCAP open doet, moet hij een goed gevoel krijgen. Alles netjes verpakt en gelabeld. Ik hou er zelf ook van als mijn aankopen mooi ingepakt worden, in plaats van dat het in een zak wordt ‘gefrut’. Dan voelt het als een cadeautje, speciaal voor jou. Ons personeel, we hebben vijftien vaste medewerkers, is net zo perfectionistisch. Trots op hun werk en zelf verantwoordelijk voor wat ze doen.’ Inmiddels is zoon Niels ook werkzaam bij MCAP. ‘Dat werkt inspirerend, hij heeft onze energie een extra boost gegeven.’ Soms vraagt Corina zich af of ze alles wel goed gedaan heeft. ‘We leggen onszelf veel op. De tijd vliegt voorbij. Maar we hebben het goed samen. Het geheim is: praten voordat iets een te hoge berg wordt. Eerlijk zijn en respectvol. Ik ben nog lang niet van plan om te stoppen.’

Tekst: Henrike Brouwer
Fotografie: Kees Bennema