‘Ik werd gebeld door een makelaar in bedrijfsovernames uit Den Bosch. Hij had een Franse opdrachtgever die geïnteresseerd was in HaCas. Ik dacht: ‘Een kop koffie kan altijd’. Uiteindelijk werd het een lunch met Franse wijn bij restaurant Stad Parijs, waar zo’n Eiffeltorentje in de tuin staat.’

‘Je moet niet over je graf willen regeren. Misschien is het moeilijk om het juiste moment van overname te bepalen, maar ik heb mijn gevoel gevolgd en dat klopt gewoon.’

‘Ik heb nog geen idee wat ik ga doen, ik neem eerst eens een half jaar de tijd om los te komen. En daarna zie ik wel. Mijn vader is op zijn 62e gestopt met werken. Van de achttien jaar die hij daarna nog leefde, heeft hij van elke dag een feestje gemaakt. Dat ga ik ook proberen!’

‘Het pand is nog van ons. Als ik er nu kom voelt het goed wanneer ik de gezichten zie. Het personeel is tevreden en dat is het belangrijkste. Alleen de planten in de ontvangstruimte waar wij altijd zuinig op waren, zouden wel een beetje water kunnen gebruiken.’

Sinds de bouwvak werkt Ad Hultermans niet meer. Stilzitten doet hij niet. Golfen en tennissen evenmin. ‘Golfen is niks voor mij’, lacht hij. ‘Ik werk nog gewoon. Ik heb nog wat onroerend goed. Ondernemen zit me nu eenmaal in het bloed.’